Wanhoop vs. Hoop

Terwijl ik staar naar de rode vlek die mijn gestifte lippen hebben achtergelaten op mijn kopje koffie en een beleefd praatje maak met de kapster die druk bezig is om aan mijn “haarwensen” te voldoen, gaan mijn gedachten terug naar vorige week…

De koningszaal in Artis Amsterdam, meer dan 100 studenten, een volledig productieteam en presentator Twan Huys vormden het decor voor de opnames van College Tour. Samen met mijn studiegenoten baanden we ons een weg naar de beste plekken. Licht gespannen en in afwachting van wat er komen ging. Goed voorbereid wist ik wie er geïnterviewd zou worden en wat zijn achtergrond was. Een achtergrond die de beginnende journalist en mensenrechtenactivist in mij nieuwsgierig maakte. Want dr. Denis Mukwege was niet alleen een man met een verhaal maar ook met een missie…
Als gynaecoloog van zijn eigen kliniek is hij in zijn geboorteland Congo helaas een van de weinige die in actie komt voor vrouwenrechten. En dat terwijl er dagelijks tientallen vrouwen en meisjes systematisch worden verkracht. Regio’s als South Kivu dragen al jaren de naam “rape capital of the world”. Daders blijven ongestraft en het rechtssysteem functioneert niet meer. Dit als gevolg van burgeroorlogen, etnische conflicten en een overheid die niet optreedt. Het maakt dat Congo een van de onveiligste plekken is om te wonen. Vooral voor vrouwen en kinderen…

Nauwkeurig opgemaakte gezichten, plukken haar in de verf en doelloos starend naar de nóg mooier ogende wereld in tijdschriften. Stuk voor stuk vrouwen en meisjes om mij heen die leven in vrijheid, vrijheid die ze vaak zelf amper beseffen. Machteloosheid en frustratie komen in me op als ik denk aan het enorme contrast waarin vrouwen over de hele wereld leven. Hoe kan de maatschappij toestaan dat meisjes in Congo niet over straat kunnen zonder de angst op seksueel geweld en op hun 14e al worden uitgehuwd? Terwijl ik in Nederland leef binnen een rechtssysteem dat mij veiligheid biedt en wordt gestimuleerd om mijn eigen keuzes te maken. Kunnen we daar dan helemaal niets aan veranderen?

“The most difficult reality for us is when we help a woman give birth to a daughter, born as a result of rape, and then six months later we have to treat the baby who is also raped. These are very difficult and painful moments for the whole medical team,” Het valt stil in de zaal. Een baby van zes maanden… je ziet afschuw in de blikken om me heen. Het verhaal van Mukwege komt hard binnen en op verschillende plekken gaan studenten staan om een vraag te stellen. Hij vertelt ons over het belang van het bieden van psychische hulp aan de vrouwen die zijn ziekenhuis binnen komen. Maar ook vertelt hij over hoe moeilijk zij het vinden om te praten over wat hun is overkomen, omdat ze vaak niet worden geloofd en bang zijn om beschuldigd te worden van ontrouw waardoor hun man hen verlaat. Als Twan Huys vraagt of dr. Mukwege enig idee heeft waarom het er in Congo zo aan toe gaat dan antwoord hij; “It is a method of torture. It is a way to terrorise the population. When I see some of the injuries on the women and children, I realise this type of violence has little to do with sex and much more with power through a sort of terrorism,”
Hoop, dat is wat Denis Mukwege leidt in zijn werk. Een innerlijke hoop op een betere toekomst die wordt gevoed door de glimlach van vrouwen die aangesterkt zijn kliniek verlaten. Een hoop die nodig is, omdat het anders bijna onmogelijk is om deze strijd voort te zetten.

“Je vertelde dat je journalistiek studeert, weet je al wat je daar later mee wilt gaan doen?” Abrupt losgerukt uit mijn gedachten herhaal ik haar vraag ik mijn hoofd. Ik weet het niet… hoe kan een simpele vraag ineens zulke ingewikkelde gevoelens oproepen. Hoe vertel ik aan een kapster die dag in dag uit bezig is met uiterlijkheden dat ik daar nooit gelukkig van zou kunnen worden. Dat ik zoveel leed om me heen zie waardoor werken voor eigen welzijn en materialistische zaken mij op lange termijn geen voldoening zouden kunnen brengen. Zonder te veel omhaal geef ik antwoord “Ik weet het nog niet precies, maar ik zou graag mensen willen helpen. Me willen specialiseren in mensenrechten”.  Ze kijkt me verrast aan. Ik zie haar denken ‘mooi ideaal, dat willen er wel meer’. Maar na het verhaal van dr. Mukwege weet ik het zeker. Dromen mag en hoop is de voedingsbodem om iets te bereiken.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s