Schokkende media

Een rood shirtje, blauw spijkerbroekje en donkere natte haartjes. Daar ligt Aylan, nog geen drie jaar oud. Vredig op zijn buikje in het zand van de branding, alsof hij daar in slaap is gevallen. Maar Aylan slaapt niet… hij is gestorven. Slachtoffer van een botsing tussen twee boten vol vluchtelingen op de middellandse zee. Aangespoeld op het Turkse strand van Bodrum, het laatste beetje leven voor altijd achter zich gelaten in het donkere diepe water.

Het beeld van dit kleine kereltje zal voor de meeste mensen niet nieuw zijn en verschillende emoties oproepen. Afschuw, schrik, verdriet, machteloosheid, frustratie. Maar waarschijnlijk dacht je ook tijdens het lezen van de eerste regels ‘moet het hier nu alweer over gaan?’

Ik werd zelf voor de eerste keer met deze foto geconfronteerd toen een vriendin op een verjaardag haar mobiel in mijn handen drukte. “Hier moet je kijken wat erg!”. “Aah, nee joh! Doe weg, wat vreselijk!” was mijn reactie. Ik schrok van wat ik zag en wilde er niet naar kijken. ‘Waarom worden dit soort foto’s op internet gedeeld? Wat moet ik hier mee?’ klonk het in mijn hoofd. Kippenvel over heel mijn lichaam, ik kon het niet aanzien en vond het veel te ver gaan.

Inmiddels heb ik de foto al tientallen keren onder ogen gehad en roept hij niet meer de emotie op van de eerste paar keer. Ik kan er nu veel objectiever naar kijken. Helaas…

Ik ben van mening dat de grens van wat ons mensen raakt door de jaren heen is gestegen en dat dit niet onze eigen intentie is geweest. Een foto als boven deze blog heeft niet meer hetzelfde effect op ons als jaren geleden. We weten inmiddels dat een groot deel van de kinderen in Afrika ondervoed zijn. We zijn door de jaren heen dan ook overspoeld vanuit de media met dit soort beelden. Door het moderne gebruik van de social media en de herhaling hiervan, worden we door de dag heen overladen met verschillende prikkels die ons proberen te raken met nieuws. Hier is op zich niets mis mee en helaas ook nodig om ons de ernst van de situatie te laten begrijpen als bij het voorbeeld van Aylan. Maar laten we er met z’n allen voor waken dat het onze emoties niet afstompt, dat we nog steeds met verdriet kijken naar een Afrikaans jongetje die al een week niet heeft gegeten. En er dus geen afbeelding van een aangespoelde verdronken peuter meer nodig is om ons aan het denken te zetten.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s