“Het zijn net mensen” Joris Luyendijk

Een kritisch boek over de verslaggeving in het Midden-Oosten, dat op het goede moment verscheen (2006) toen de media onder vuur lag in het verlengde van 9/11 en de leugens over de Irak-oorlog en journalistiek een algemeen te bedreven vak leek te zijn. Het boek behaalde een groot succes.

Joris Luyendijk, geboren in 1971, werd in 1998 gevraagd als correspondent voor het Midden-Oosten. Hij had toen nog geen enkele journalistieke ervaring. Indertijd begon hij met werken in Caïro voor de Volkskrant en het Radio 1 Journaal. Na vijf jaar waarin hij inmiddels werkte in het bezette Jeruzalem voor NRC Handelsblad en NOS-journaal, besloot hij zijn ervaringen te beschrijven in het zelfkritische boek ‘Het zijn net mensen”.

“Toen ik Israel en Palestina ging ‘doen’, sneuvelde mijn geloof in de mogelijkheid van onpartijdig nieuws. In de jaren daarvoor leerde ik dat journalistiek niet mogelijk is in de Arabische wereld en je dus niet kúnt weten wat daar speelt. Niet als journalist en nog minder als kijker, lezer of luisteraar” Aldus Luyendijk op de eerste pagina van zijn boek. Veel journalisten schrijven omdat ze beweren precies te weten hoe het conflict in het Midden-Oosten in elkaar zit en hoe het moet worden opgelost. Maar Luyendijk kiest voor een andere en uniekere invalshoek. Hij schrijft over hoe je in het Midden-Oosten over grote vraagstukken zo moeilijk zinnige dingen kunt zeggen. En probeert de kloof te dichten tussen wat hij als correspondent met eigen ogen zag en wat hij daarvan kon laten zien op radio, tv en in de krant. Hij schroomde niet om zichzelf neer te zetten als een gewoon mens, iemand die was ingehuurd om de waarheid te vertellen, ‘macht’ te controleren en commentaar te leveren, terwijl hij daar nog helemaal niet voldoende toe uitgerust was. Met aansprekende voorbeelden toonde hij aan dat hij zijn publiek had bedrogen en dat hij vindt dat alle correspondenten (journalisten) dat dag in dag uit doen.

De conclusie van het boek: ‘Journalisten, het zijn net mensen.’ Misschien een tikkeltje naïef. Zoals een kind erachter komt dat sinterklaas niet bestaat, ontdekt Luyendijk tijdens zijn werk dat niet alles wat journalisten vertellen de volledige en onomstotelijke waarheid is. Verder is het een goed geschreven betoog, het leest makkelijk en is verfrissend. Maar de grote vraag die overblijft is “Helpt deze vorm van publieke zelfreflectie de journalistiek vooruit?”

3 vd 5 sterren

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s