Feminisme?

Ik ben een feminist.

 

Nee, niet het soort dat vecht voor vrouwenrechten en wordt geassocieerd met het haten van mannen. Maar gelovend in de overtuiging dat mannen en vrouwen gelijke kansen moeten hebben. De theorie van de politieke, economische en sociale gelijkheid van de seksen. Want in mijn ogen is het eerlijk als vrouwen hetzelfde salaris ontvangen als mannen, dat ze mee mogen beslissen over de politieke besluiten in hun land. Dat ze de baas mogen zijn over hun eigen lichaam en net zoveel respect krijgen als een man. Maar helaas is er geen enkele plek in de wereld waar vrouwen al deze rechten ontvangen. Rechten die onder de mensenrechten zouden moeten vallen.

Het leek me simpel om mezelf een feminist te noemen. Maar toen ontdekte ik hoe onpopulair het woord ‘feminist’ is. Blijkbaar behoor ik dan bij de vrouwen waarvan hun uitingen worden gezien als te sterk, te agressief, onaantrekkelijk, isolerend en man-hatend. Waarom is dit woord zo ongemakkelijk?

Tientallen jaren terug in de geschiedenis werd de vrouw als ondergeschikt gezien. Groeperingen als de ‘Dolle Mina’s’ begonnen in de jaren ’70 op te komen voor deze ongelijkheid. Deze bewegingen waren bijzonder extreem en kwamen over als man hatend. Je kan je afvragen of er sprake was van strijden voor een betere positie dan de man onder het mom van ‘gelijkheid’. Feminisme stond op die manier niet in een positief daglicht.

Maar vrouwen die in Syrië aan het front vechten tegen de IS en proberen te ontkomen aan de groepsverkrachtingen van de jihad. Meisjes in Congo die keer op keer seksueel geïntimideerd worden door eigen familieleden. Vrouwen in Noord-Koreaanse strafkampen, die worden mishandelt en worden vermoord als ze zwanger raken. Meisjes in Uganda die niet naar school mogen van hun vader en op jonge leeftijd worden uitgehuwd… Zijn nog steeds de dagelijkse praktijk. Dus waar is feminisme dan nog te vinden?

Er zijn al enorme stappen gemaakt. Maar ik ben van mening dat de moderne strijd tegen geslachtsgelijkheid ook door mannen zou moeten worden gestreden. Want hoe kunnen we verandering teweegbrengen in de wereld als slechts de helft wordt uitgenodigd om deel te nemen aan het debat? Ongelijkheid is ook het probleem van de mannen. We praten niet vaak over mannen die gevangen zitten in genderstereotypen, maar ik zie dat ze er zijn. En als ze daaruit komen, de situatie automatisch zal veranderen voor vrouwen. Als mannen niet agressief hoeven te zijn om geaccepteerd te worden, zullen vrouwen zich niet gedwongen voelen onderdanig te zijn. Als mannen niet de behoefte hebben tot controle, hoeven vrouwen zich niet gecontroleerd te voelen.

Emma Watson zei tijdens een bijeenkomst voor UN Woman in haar speech voor de campagne HeForShe: “Both men and women should feel free to be sensitive. Both men and women should feel free to be strong… It is time that we all perceive gender on a spectrum not as two opposing sets of ideals. If we stop defining each other by what we are not and start defining ourselves by what we are, we can all be freer.”

Als jij gelooft in gelijkheid, zou je één van die ongewenste feministen kunnen zijn waar ik het over had. En dat woord is dus blijkbaar niets om je voor te schamen. Dus laten we kiezen om samen te strijden, als een gelijkwaardig front, tegen alles wat radicaliseert en vandaag de dag de mensheid bedreigd.

“If not me, who? If not now, when?” – Emma Watson

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s