Hoe een constructieve aanpak de journalistiek gaat redden

Het grijpt je bij de strot, is positief en oplossingsgericht. Het laat een completer plaatje zien, toont achtergrondinformatie en geeft de lezer het gevoel dat het zo slecht nog niet gaat met de wereld. ‘Constructieve journalistiek’ (cojo) is op de redactie van online-journalistiek platform ‘De correspondent’ al een veelgebruikte term en volgens een steeds groter wordende groep journalisten dé toekomst.

 

Sinds de komst van het digitale tijdperk is nauwkeurig te achterhalen hoe vaak een artikel wordt bekeken en wanneer de lezer afhaakt. En wat blijkt nu? Mensen zijn niet meer geïnteresseerd in de enorme tsunami aan ‘slecht nieuws’. Open je http://www.nu.nl/ dan zal je lezen over een bom die is ontploft, een vluchteling die aanspoelt of een mislukte vredesmissie. Overconsumptie van slecht nieuws stompt onze emoties af en veroorzaakt depressie en wantrouwen. Oplagecijfers dalen en klassieke vormen van media, vooral kranten, hebben moeite het hoofd boven water te houden. De conclusie wordt getrokken dat er iets mis is met de content van de journalistiek. De wereld heeft zoveel problemen, dat het tijd wordt voor de journalistiek om het roer om te gooien.

 

Een hoopvolle toekomst

Een 7.8 is wat de Nederlanders hun leven gemiddeld geven. Een tevreden volkje kunnen we wel zeggen, maar helaas zal dat niet lang meer duren. Want uit het rapport ‘De sociale staat van Nederland’ van het Sociaal Cultureel Planbureau, blijkt dat de Nederlanders de toekomst somber inzien. “Een opvallende uitkomst als je het vergelijkt met de rest van Europa” zegt Kim Putters, directeur van het SCP.

De Nederlanders hebben een een duidelijk gebrek aan hoop voor de toekomst en de volgende generatie. Maar ligt hier dan een taak voor de journalistiek? En zo ja, hoe dan?

Wie, wat, waar, wanneer en hoe? Zijn de vijf vragen die de journalistiek continu probeert te beantwoorden, maar de constructieve journalistiek voegt daar nog een vraag aan toe. ‘Wat nu?’ Op deze manier hopen journalisten een oplossing te laten zien in plaats van alleen de problemen aan te duiden. Het is de bedoeling dat het je raakt, wijzer maakt en helpt om met een genuanceerdere blik naar de wereld te kijken. Deense journaliste Cathrine Gyldensted volgde een Master of Applied Positive Psychology (MAPP) aan de universiteit van Pennsylvania en is de ‘moeder’ van de constructieve journalistiek. In haar boek “From mirrors to movers” legt ze uit: “Constructive journalism recognizes that faults, failure, and abuse exist in the world; however, it maintains that simultaneously there is always development, growth, and opportunity. This way, it makes the world a bigger place. Constructive journalism investigates opportunities, looks at dilemmas from all sides, and indicates remedies. It does not ignore the problems and it does not trivialize them; instead it focuses on how these problems can be solved.”

 

Constructieve journalistiek vs. Objectiviteit

Waar de klassieke journalistiek afgaat op feiten en meningen ver buiten kijf laat, pakt de constructieve journalistiek het anders aan. Maar wat betekent dat dan voor de toekomstige vorm van de journalistiek? Krijgen we in ieder artikel dat we lezen een mening opgelegd van de schrijver? Verdwijnt het belang van objectiviteit? Hoe weten we dat wat we lezen waar is en niet een ronddwalende gedachte van een filosoferende journalist? En is het niet gewoon een verkapte vorm van activisme?

Het is in ieder geval niet de bedoeling dat cojo de klassieke journalistiek vervangt, want deze basisprincipes blijven behouden. Het grote verschil is dat het je niet achterlaat met het gevoel ‘Oké, de wereld vergaat. Succes ermee’, maar je iets meegeeft om over na te denken of om mee aan de slag te gaan. Karel Smouter, adjunct-hoofdredacteur bij De Correspondent zegt hierover “Alleen maar objectief zijn is onmogelijk. Dan wordt het toch ongelofelijk saai?” Feiten blijven dus heilig, je wijdt je aan een zo compleet mogelijk verhaal zonder alleen je eigen mening op te dringen. Dat constructieve journalistiek aanzet tot beweging betekend niet meteen dat zij ook gelijk staat aan activisme. Cojo gedijt alleen maar als het gepaard gaat met een open blik en de journalist enkel vasthoudt aan zijn rol als gespreksleider. Het is daarnaast ook niet bedoelt als een goednieuwsshow, het neemt een probleem juist heel serieus.

Kortom, je moet het dus zien als een aanvulling op de klassieke journalistiek. Daarnaast denk ik dat de media dit nodig heeft om in de toekomst interessant te blijven. Een betere benaming in mijn ogen zou dan ook zijn ‘complete journalistiek’.

 

 

de Constructieve Journalistiek zelfst.naamw.(v.) /
“Is aangrijpende, diepgravende verslaggeving, die positieve en oplossingsgerichte elementen bevat en er zo voor zorgt dat het publiek betrokken wordt. Het publiek wordt beter geïnformeerd, er ontstaat een voller plaatje van de werkelijkheid, zonder dat de journalistieke basisprincipes te kort worden gedaan. Cojo is gebaseerd op positieve psychologie.”

 

Voor het artikel over constructieve journalistiek geschreven door Karel Smouter (Adjunct-Hoofdredacteur, De Correspondent) kijk even hier: https://decorrespondent.nl/3180/Nieuws-is-pathologisch-pessimistisch-Tijd-om-daar-iets-aan-te-doen/685688104200-5961a823

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s