“Laat terreur je hoofd niet vullen!”

“De aanslagen in Parijs, waren door ISIS al in februari 2015 aangekondigd in hun propagandamagazine ‘Dabiq’.” Met een doordringende blik kijkt hij de zaal in. “Hier zie je een foto van Abu Umar al-Baljiki, het meesterbrein achter de aanslagen. In deze uitgave geeft hij een exclusief interview over zijn plannen. Hoe hij van plan was om te reizen tussen Syrië en België, hoe hij eruitziet in verschillende vermommingen en hoe hij met zijn vrienden aan wapens zou komen.” In de hoorcollegezaal klinkt een doodse stilte, terwijl iedereen hem vol verbijstering aanhoort. “Negen maanden later volbrachten ze hun plan. Het is bizar om te bedenken dat hij Europa nog in kwam. Het was ook eerlijk gezegd nooit een vraag óf ze zouden komen, maar wanneer…”

Lees verder ““Laat terreur je hoofd niet vullen!””

Advertenties

De Arena van de Journalistiek

“Het is maandagmiddag 2 november. Buiten is het grauw en windstil. Binnen in de Hogeschool Ede zitten 59 fanatieke en verwachtingsvolle eerstejaars-journalistiekstudenten in afwachting van wat komen gaat…” Het standaard intro bij de Journalistieke Arena van ‘presentator’ en docent schrijvende-journalistiek Hans Pfauth. Een intro dat je voor een seconde het gevoel geeft dat je in een echte arena bent beland, waar een spannend optreden op het punt staat om te beginnen. Vervolgens loopt de ‘gast van vandaag’ naar voren, zitten de studenten gereed met hun notitieboekjes en kan de strijd beginnen…


1 september
Tijs van den Brink – Journalist en presentator van o.a. ‘Adieu God?’ en ‘Knevel & van den Brink’.
De eerste journalistieke arena is een feit met gast Tijs van den Brink. Voor mij persoonlijk een voorbeeld binnen de journalistieke wereld. Religie en objectieve journalistiek is soms lastig te combineren, maar hij doet dit met een enorme zelfverzekerdheid. Hij vertelde ons over het interviewen van mensen en wat daar allemaal bij komt kijken. En op de vraag “wat vindt u belangrijker, uw gezin of uw carrière?” antwoordt hij: “kinderen staan aan je graf, kijkers niet.” Een wijze man met een mooi verhaal. Ik heb genoten!


10 september
Riekelt Pasterkamp – freelance journalist/presentator/auteur/ debatleider/fotograaf en eigenaar van journalistieke bedrijf: TekstPast.
Na ruim 21 jaar werkzaam te zijn geweest bij het Reformatorisch Dagblad startte hij in 2009 zijn eigen journalistieke bedrijf. Riekelt kwam in de arena met een duidelijk doel, studenten enthousiast maken voor het werk als freelancer. Een hele opgave na al het negatieve geluid dat we hierover hadden gehoord. Maar ik kan met blijheid meedelen namens mezelf en de rest van de eerstejaars studenten dat hij hier voor 100% in is geslaagd!

14 september Leendert de Keijzer – freelancejournalist en eigenaar van: De Mediakeijzer.
‘Verhalen vertellen die niemand anders verteld.’ Eén van de redenen om journalist te worden volgens Leendert de Keijzer. Een prachtig doel dat ik volledig met hem deel, mijn aandacht was dan ook direct getrokken toen Leendert zijn verhaal begon. Zonder heel lang na te denken reisde hij af naar Sierra Leona om een documentaire te maken over tropenarts Erdi. Zij waagde haar leven voor haar ziekenhuis en de mensen in het ebola-gebied. Een prachtige ervaring voor Leendert, met het doel kijkers dichter bij de werkelijkheid te brengen.

21 september Ton van der Ham – Onderzoeksjournalist bij de documentaire-reeks Zembla.
Halverwege het eerste blok was ons als studenten één ding heel erg duidelijk geworden ‘De toekomst en het werkveld van de journalistiek is niet heel rooskleurig.’ Er klonk dan ook een luid gejuich toen Ton van der Ham zei “De content, het onderzoeken en het naar bovenbrengen van het échte verhaal blijft altijd… als journalisten dit niet doen, wie dan wel?” Ton vertelde ons over zijn ervaringen binnen de onderzoeksjournalistiek en het belang van de ethiek die hierbij komt kijken. Het weergeven van het échte verhaal en het betrappen van de werkelijkheid. Ton, bedankt voor dit enorm inspirerende uur! En als het aan mij ligt is onderzoeksjournalistiek over tien jaar nog lang niet ‘oldschool’!

5 oktober Kim Einder – Eindredacteur voor jongerenkrant 7Days en Kidsweek.
Nog maar 25 jaar en al een prachtige cv. Kim Einder is het levende bewijs dat een vaste baan in de journalistiek nog altijd mogelijk is. Tijdens haar ‘optreden’ in de arena vertelde ze ons over haar tijd als binnen-en buitenlandredacteur bij het Algemeen Nederlands Persbureau (ANP). Over hoe ze daar leerde dat de een zijn dood, de ander zijn brood kan zijn. Voor een uitgebreider verslag verwijs ik u door naar een eerder geschreven blogpost. > https://itsamuse.com/2015/10/08/journalistiek-en-emoties/

12 oktober Ernst-Jan Pfauth – medeoprichter en uitgever van De Correspondent.
We eindigden het ‘arena-seizoen’ gepast met een ware ‘blogarena’. Ernst-Jan Pfauth (Ja, de zoon van docent Hans Pfauth) nam ons mee in zijn bloggeschiedenis en gaf ons aan de hand daarvan verschillende tips om je blog kwalitatief goed te maken en op de kaart te zetten. “Bloggen is moeilijk. Als je het goed wilt doen moet je er veel tijd in steken, soms wel elke dag. Je geeft heel veel, maar het zal voelen alsof er maar een paar mensen op de tribune zitten. Toch moet je gewoon beginnen, elk artikel is de moeite waard. Je moet het zien als een persoonlijk notitieboekje waar je je gedachten en ideeën ordent.” Prachtige waardevolle tips en een bemoediging om door te gaan in dit moeizame begin. “Voor nu voelt het nog als een bijna leeg stadion, maar de aanhouder wint!”


Stuk voor stuk prachtige mensen met mooie levenslessen. Een eer om hun verhalen aan te mogen horen en een verrijking voor mijn beginnende carrière als journalist!
Bedankt!

Micha Zondag

“We may have different religions, different languages, different colored skin, but we all belong to one human race. We all share the same basic values.”
– Kofi Annan

Zondag 18 oktober 2015. Wereldwijd uitgeroepen als een dag om te strijden tegen armoede en voor gerechtigheid. In Nederland zorgt een beweging van organisaties en kerken ervoor dat er landelijk meer aandacht komt voor sociale ongerechtigheid. Vanuit Micah Challenge International is er deze zondag wereldwijd aandacht voor armoede en onrecht. Zodat we kunnen strijden voor hen die hun stem niet kunnen laten horen maar onze hulp des te harder nodig hebben. Kortom een dag om stil te staan bij al het onrecht in deze wereld, maar ook om ons te realiseren dat er al best veel is bereikt…

International Justice Mission;
Op deze Michazondag kunnen ze melden dat IJM heeft geholpen bij de bevrijding van 5 kinderen (tussen 9 en 12 jaar jong!) uit een krotje in Manila waar zij werden misbruikt voor cyberseks.

Unicef nederland;
Een kind in een vluchtelingenkamp kan weer even kind zijn in een Child Friendly Space: een opvangruimte waar ze kunnen leren en spelen en hulp krijgen om hun traumatische ervaringen te verwerken. Een mooi initiatief!

Plan Nederland;
Donderdag 15 oktober – Een kleine daad als handen wassen, maakt een groot verschil! Want als je goed je handen wast, word je minder snel ziek. Kinderen uit Laos weten daar alles van. Op school krijgen ze door Plan les over het belang van goede hygiëne.

Amnesty International;
Vrijdag 16 oktober – Deze week stonden ze voor de 52ste keer bij de Saudische ambassade in Den Haag. Voor de vrijlating van Raif Badawi en alle andere gewetensgevangenen in Saudi-Arabië. Raif Badawi kreeg gelukkig weer geen stokslagen.

Save the Children;
Een op de negen mensen is ondervoed. De uitbanning van honger en ziekte in de wereld ligt binnen het bereik van de volgende generatie. Save the Children zorgt ervoor dat kinderen in Liberia naar school kunnen blijven gaan in een Ebola-vrije omgeving.

Prachtige organisaties die daadwerkelijk iets bereiken met hun werk. Mooi om daar af en toe even extra bij stil te staan.

Journalistiek en Emoties

Afgelopen maandag 5 oktober was Kim Einder te gast in de Journalistieke Arena op de Hogeschool in Ede. Kim (25) is het levende bewijs dat een vaste baan in de journalistiek nog steeds mogelijk is.  Tijdens haar opleiding was ze al hoofdredactrice van scholieren.com. En na het afronden van haar studie kreeg ze meteen een baan aangeboden bij het ANP. Hier kreeg ze een fulltime functie op de binnenland en buitenland redactie. Inmiddels is ze eindredacteur bij jongerenkranten 7Days en Kidsweek en houdt ze zich dagelijks bezig met de vraag ‘Hoe breng je nieuws aan kinderen?’.

Over haar tijd als redacteur bij het ANP verteld Kim: “Het ANP is de eerste nieuwsbron. Wij maken korte berichten die een bron vormen voor de Nederlandse media. Het ANP haalt haar informatie via P2000 meldingen (brandweer/ambulance), Twitter, persberichten, buitenlandse persbureaus en correspondenten uit de regio’s. Veel nieuws kun je aan het begin van de dag al aan zien komen, maar ik houd het meest van onverwacht nieuws. Dit zorgt voor adrenaline en de hoogtepunten in je loopbaan.”

Zo ook op 17 juli 2014… De dag die de geschiedenis ingaat als een dag waarop het leven voor veel mensen even stil stond. Een donkere dag. Vluchtnummer MH17 van Malaysia Airlines werd boven Oost-Oekraïne geraakt door een luchtdoelraket. Aan boord waren 298 mensen en kinderen. Er waren geen overlevenden.
Voor Kim begon de dag nietsvermoedend. Ze was nodig op de binnenlandredactie die dag en deed haar werk zoals dat van haar werd verwacht. Ze wou al bijna naar huis gaan totdat ze geroepen werd door een van haar collega’s op de buitenlandredactie. Er was verontrustend nieuws binnengekomen over een vliegtuig dat stilstond op de radar en Kim werd er (vanwege haar absurde passie voor vliegtuigrampen) meteen bij gehaald. Ze ging aan het werk. Schiphol bellen, Malaysia Airlines proberen te bereiken en op een of andere manier achterhalen waar het vliegtuig zich bevond. Half Nederland zat gespannen in afwachting van de eerste berichten.
Het nieuws werd bevestigd en het werk voor Kim ging door. Reisbureaus bellen, achterhalen hoeveel mensen er een ticket hadden geboekt voor de desbetreffende vlucht. Een zo nauwkeurig mogelijke schatting maken van de slachtoffers. Nabestaanden telefonisch geruststellen die in wanhoop contact zochten met het ANP. Proberen een rode draad te vinden in de grote stroom aan berichtgeving uit het buitenland…

’s Avonds laat kon Kim naar huis, om zich op te laden voor de dag die komen zou. ‘The day after’, waarop ze weer vroeg werd verwacht. “Ik had de hele dag niet de tijd gehad om er bij stil te staan. Je zet een knop om en doet je werk. ‘Nieuws leveren aan de mensen’. Maar op weg naar huis in mijn auto vloog er een vliegtuig boven me. Op dat moment besefte ik hoe écht nieuws is en kwamen de emoties binnen.” Voor Kim voelt deze dag als een hoogtepunt uit haar carrière.

Kim komt binnen haar nieuwe baan bij 7Days en Kidsweek nog altijd onderwerpen tegen met een hoop ellende. “In principe vermijden we niets, de kunst is om het nieuws op een gepaste manier te brengen aan de kinderen. Het verhaal te nuanceren en indringende details weg te laten. Het nieuws van MH17 werd ook bij 7Days verwerkt, maar daarbij hebben we vooral advies gegeven over omgaan met het verlies na een ramp.”
Bedankt voor het delen van deze persoonlijke ervaring, Kim!
https://twitter.com/kim_einder

Wanhoop vs. Hoop

Terwijl ik staar naar de rode vlek die mijn gestifte lippen hebben achtergelaten op mijn kopje koffie en een beleefd praatje maak met de kapster die druk bezig is om aan mijn “haarwensen” te voldoen, gaan mijn gedachten terug naar vorige week…

De koningszaal in Artis Amsterdam, meer dan 100 studenten, een volledig productieteam en presentator Twan Huys vormden het decor voor de opnames van College Tour. Samen met mijn studiegenoten baanden we ons een weg naar de beste plekken. Licht gespannen en in afwachting van wat er komen ging. Goed voorbereid wist ik wie er geïnterviewd zou worden en wat zijn achtergrond was. Een achtergrond die de beginnende journalist en mensenrechtenactivist in mij nieuwsgierig maakte. Want dr. Denis Mukwege was niet alleen een man met een verhaal maar ook met een missie…
Als gynaecoloog van zijn eigen kliniek is hij in zijn geboorteland Congo helaas een van de weinige die in actie komt voor vrouwenrechten. En dat terwijl er dagelijks tientallen vrouwen en meisjes systematisch worden verkracht. Regio’s als South Kivu dragen al jaren de naam “rape capital of the world”. Daders blijven ongestraft en het rechtssysteem functioneert niet meer. Dit als gevolg van burgeroorlogen, etnische conflicten en een overheid die niet optreedt. Het maakt dat Congo een van de onveiligste plekken is om te wonen. Vooral voor vrouwen en kinderen…

Nauwkeurig opgemaakte gezichten, plukken haar in de verf en doelloos starend naar de nóg mooier ogende wereld in tijdschriften. Stuk voor stuk vrouwen en meisjes om mij heen die leven in vrijheid, vrijheid die ze vaak zelf amper beseffen. Machteloosheid en frustratie komen in me op als ik denk aan het enorme contrast waarin vrouwen over de hele wereld leven. Hoe kan de maatschappij toestaan dat meisjes in Congo niet over straat kunnen zonder de angst op seksueel geweld en op hun 14e al worden uitgehuwd? Terwijl ik in Nederland leef binnen een rechtssysteem dat mij veiligheid biedt en wordt gestimuleerd om mijn eigen keuzes te maken. Kunnen we daar dan helemaal niets aan veranderen?

“The most difficult reality for us is when we help a woman give birth to a daughter, born as a result of rape, and then six months later we have to treat the baby who is also raped. These are very difficult and painful moments for the whole medical team,” Het valt stil in de zaal. Een baby van zes maanden… je ziet afschuw in de blikken om me heen. Het verhaal van Mukwege komt hard binnen en op verschillende plekken gaan studenten staan om een vraag te stellen. Hij vertelt ons over het belang van het bieden van psychische hulp aan de vrouwen die zijn ziekenhuis binnen komen. Maar ook vertelt hij over hoe moeilijk zij het vinden om te praten over wat hun is overkomen, omdat ze vaak niet worden geloofd en bang zijn om beschuldigd te worden van ontrouw waardoor hun man hen verlaat. Als Twan Huys vraagt of dr. Mukwege enig idee heeft waarom het er in Congo zo aan toe gaat dan antwoord hij; “It is a method of torture. It is a way to terrorise the population. When I see some of the injuries on the women and children, I realise this type of violence has little to do with sex and much more with power through a sort of terrorism,”
Hoop, dat is wat Denis Mukwege leidt in zijn werk. Een innerlijke hoop op een betere toekomst die wordt gevoed door de glimlach van vrouwen die aangesterkt zijn kliniek verlaten. Een hoop die nodig is, omdat het anders bijna onmogelijk is om deze strijd voort te zetten.

“Je vertelde dat je journalistiek studeert, weet je al wat je daar later mee wilt gaan doen?” Abrupt losgerukt uit mijn gedachten herhaal ik haar vraag ik mijn hoofd. Ik weet het niet… hoe kan een simpele vraag ineens zulke ingewikkelde gevoelens oproepen. Hoe vertel ik aan een kapster die dag in dag uit bezig is met uiterlijkheden dat ik daar nooit gelukkig van zou kunnen worden. Dat ik zoveel leed om me heen zie waardoor werken voor eigen welzijn en materialistische zaken mij op lange termijn geen voldoening zouden kunnen brengen. Zonder te veel omhaal geef ik antwoord “Ik weet het nog niet precies, maar ik zou graag mensen willen helpen. Me willen specialiseren in mensenrechten”.  Ze kijkt me verrast aan. Ik zie haar denken ‘mooi ideaal, dat willen er wel meer’. Maar na het verhaal van dr. Mukwege weet ik het zeker. Dromen mag en hoop is de voedingsbodem om iets te bereiken.

Lees verder “Wanhoop vs. Hoop”