“Het Maakbare Nieuws” Antwoord op Joris Luyendijk

‘Het Maakbare Nieuws’ kwam vijf jaar geleden uit als antwoord op de ophef die Joris Luyendijk teweeg had gebracht in het Nederlandse journalistieke medialandschap met zijn boek ‘Het zijn net mensen’. Monique van Hoogstraten en Eva Jinek stelde het boek ‘Het Maakbare Nieuws’ samen, waarin ze achttien vooraanstaande journalisten (radio, tv en krant) vroegen naar hun manier van werken en naar hun visie op de buitenlandjournalistiek. Op die manier beweren ze een antwoord te geven op het verhaal van Luyendijk.

Om allereerst een duidelijker beeld te krijgen van het boek ‘Het zijn net mensen’ van Joris Luyendijk, verwijs ik u door naar mijn eerder geschreven recensie “Het zijn net mensen” Joris Luyendijk .

Lees verder ““Het Maakbare Nieuws” Antwoord op Joris Luyendijk”

Advertenties

“IS – Tot alles in staat” Hans Jaap Melissen

IS. De hele wereld kent deze twee letters, die een klein maar levensgevaarlijk woordje vormen. Een terreurgroep die midden in de chaos van Irak en Syrië de kans zag om een Islamitische Staat uit te roepen. Door verschillende aanslagen en burgeroorlogen heen is het Westen overdondert en laat IS zich niet zomaar verslaan. Maar wie zijn deze mensen precies, wat willen ze, waar komen ze vandaan en wat is hun achtergrond?

Lees verder ““IS – Tot alles in staat” Hans Jaap Melissen”

“Het zijn net mensen” Joris Luyendijk

Een kritisch boek over de verslaggeving in het Midden-Oosten, dat op het goede moment verscheen (2006) toen de media onder vuur lag in het verlengde van 9/11 en de leugens over de Irak-oorlog en journalistiek een algemeen te bedreven vak leek te zijn. Het boek behaalde een groot succes.

Joris Luyendijk, geboren in 1971, werd in 1998 gevraagd als correspondent voor het Midden-Oosten. Hij had toen nog geen enkele journalistieke ervaring. Indertijd begon hij met werken in Caïro voor de Volkskrant en het Radio 1 Journaal. Na vijf jaar waarin hij inmiddels werkte in het bezette Jeruzalem voor NRC Handelsblad en NOS-journaal, besloot hij zijn ervaringen te beschrijven in het zelfkritische boek ‘Het zijn net mensen”.

“Toen ik Israel en Palestina ging ‘doen’, sneuvelde mijn geloof in de mogelijkheid van onpartijdig nieuws. In de jaren daarvoor leerde ik dat journalistiek niet mogelijk is in de Arabische wereld en je dus niet kúnt weten wat daar speelt. Niet als journalist en nog minder als kijker, lezer of luisteraar” Aldus Luyendijk op de eerste pagina van zijn boek. Veel journalisten schrijven omdat ze beweren precies te weten hoe het conflict in het Midden-Oosten in elkaar zit en hoe het moet worden opgelost. Maar Luyendijk kiest voor een andere en uniekere invalshoek. Hij schrijft over hoe je in het Midden-Oosten over grote vraagstukken zo moeilijk zinnige dingen kunt zeggen. En probeert de kloof te dichten tussen wat hij als correspondent met eigen ogen zag en wat hij daarvan kon laten zien op radio, tv en in de krant. Hij schroomde niet om zichzelf neer te zetten als een gewoon mens, iemand die was ingehuurd om de waarheid te vertellen, ‘macht’ te controleren en commentaar te leveren, terwijl hij daar nog helemaal niet voldoende toe uitgerust was. Met aansprekende voorbeelden toonde hij aan dat hij zijn publiek had bedrogen en dat hij vindt dat alle correspondenten (journalisten) dat dag in dag uit doen.

De conclusie van het boek: ‘Journalisten, het zijn net mensen.’ Misschien een tikkeltje naïef. Zoals een kind erachter komt dat sinterklaas niet bestaat, ontdekt Luyendijk tijdens zijn werk dat niet alles wat journalisten vertellen de volledige en onomstotelijke waarheid is. Verder is het een goed geschreven betoog, het leest makkelijk en is verfrissend. Maar de grote vraag die overblijft is “Helpt deze vorm van publieke zelfreflectie de journalistiek vooruit?”

3 vd 5 sterren

“Arabische Lente” Jan Eikelboom

“Als Nieuwsuur-verslaggever Jan Eikelboom op 19 januari 2011 aankomt op het vliegveld van Tunis, wordt direct zijn camera in beslag genomen. Toch slaagt hij erin om het land binnen te komen en verslag te doen van de revolutie die daar in volle gang is. Het blijkt het begin van wat inmiddels de Arabische Lente wordt genoemd: na Tunesië gaan ook in Egypte, Libië, Bahrein, Syrië, Jemen en tal van andere Arabische landen burgers de straat op om hun rechten te eisen. Hoewel de ene revolutie succesvoller blijkt dan de andere, wordt begin 2011 wereldgeschiedenis geschreven.” Luid de achterkant van het boek. Een samenvattend boek over de rauwe werkelijkheid van de Arabische lente.

Eikelboom blijft in zijn boek niet alleen bij inhoud en feiten. Persoonlijke verhalen van zowel hemzelf als de mensen waarmee hij in contact komt geven het boek zijn kracht. Je ziet leest hoe hij nieuws vind in Arabië en het in Nederland brengt. Eikelboom is een ervaren journalist met een grondige kennis over de geschiedenis van het Midden-Oosten, dit maakt dat hij gebeurtenissen niet alleen enorm goed opmerkt, maar ook kan overbrengen op een zeer begrijpelijke manier.

De ondertitel “Een ooggetuigenverslag” dekt de lading perfect. Het boek neemt je mee op de reis die Eikelboom maakt en de beeldende schrijfstijl maakt het niet moeilijk om je in te leven. Het is vlot én prettig leesbaar met, ondanks het onderwerp, humor. “Bij het weggaan worden we opnieuw tegengehouden door een beveiliger. ‘Hoho, u mag hier niet zomaar door!’ Ik pak mijn ticket, wijs op de datum, zet mijn beste huilstem op en zeg paniekerig: ‘We hebben ons vergist…”

Door persoonlijke individuele verhalen op een journalistieke manier te verbinden met het grote verhaal uit het onrustige Midden-Oosten, schept Eikelboom een enorm breed en duidelijk beeld van de situatie. Het boek bevat niet alleen verhalen die al bij Nieuwsuur te zien zijn geweest, maar ook verhalen die het nieuws niet haalde. Dat maakt het boek van Eikelboom op meerdere vlakken heel interessant.

4 vd 5 sterren